Główny

Odmiedniczkowe zapalenie nerek

Objawy i przyczyny infekcji dróg moczowych u niemowląt

Infekcje dróg moczowych rozwijają się dość często. Tysiące ludzi udają się do lekarza z tą patologią. Jest jednak jedna rzecz, gdy choroba rozwija się w wieku dorosłym, a zupełnie inna, gdy jest to infekcja dróg moczowych u niemowlęcia. Osobliwością jest to, że u małych dzieci chorobie towarzyszy uszkodzenie wszystkich części układu moczowego.

Dlaczego infekcja dróg moczowych rozwija się u niemowląt

Przyczyny infekcji dróg moczowych u niemowląt są różnorodne. Najczęściej choroba rozwija się z powodu spożycia Escherichia coli w cewce moczowej. Bakteria ta żyje w okrężnicy i narusza higienę dziecka wnika do cewki moczowej. Następnie E. coli podnosi się wyżej, powodując stan zapalny we wszystkich częściach układu moczowego. Często infekcje u niemowląt rozwijają się na tle wad rozwojowych dróg moczowych. Obejmują one:

  • Refluks mózgowo-rdzeniowy
  • Zwężenie moczowodu
  • Nieprawidłowa lokalizacja układu moczowego
  • Podkowa nerka i inne.

Obecnie u wielu dzieci zdiagnozowano odpływ pęcherzowo-moczowodowy. Ta patologia objawia się odwrotnym przepływem moczu z pęcherza do moczowodów, co prowadzi do stagnacji płynu. Stagnacja moczu jest najkorzystniejszym środowiskiem dla życia drobnoustroju.

Inną przyczyną infekcji jest obecność ogniska mikrobiologicznego w ciele. W zakaźnych i zapalnych patologiach innych narządów flora bakteryjna może dostać się do nerek i dróg moczowych, powodując tam stan zapalny.

Bakteria może również przedostawać się do ciała dziecka od matki podczas karmienia piersią. Jeśli matka ma chorobę zakaźną, wówczas podczas karmienia drobnoustrój łatwo przenika z mlekiem do ciała dziecka. Dlatego matki muszą koniecznie leczyć infekcję podczas karmienia piersią, wybierając bezpieczny dla dziecka lek lub przerwać karmienie piersią podczas terapii.

Jakie są objawy infekcji dróg moczowych?

Zakażenie układu moczowo-płciowego u niemowląt wykazuje te same objawy, co u dorosłych. Problem polega na tym, że jeśli świadome dziecko może wyrazić swoje uczucia w słowach, wówczas dziecko nic nie powie. Aby zidentyfikować objawy choroby, rodzice muszą ściśle monitorować dziecko. Oczywiście na początku pojawiają się objawy takie jak płaczliwość, lęk, słaby sen i utrata apetytu. Mówią jednak tylko o obecności choroby w ciele..

U dzieci w wieku do jednego roku infekcja dróg moczowych objawia się następująco:

  • Zmniejszona produkcja moczu. Znaczenie diagnostyczne polega na zmniejszeniu ilości wydalanego moczu do jednej trzeciej normy wieku.
  • Zwiększona produkcja moczu. Ważne jest tutaj, jeśli wydalanie moczu nastąpi dwukrotnie lub więcej razy.
  • Zmiany koloru i nasycenia moczu. Mocz dziecka może stać się jasnożółty (ze wzrostem stężenia moczu, któremu zwykle towarzyszy zmniejszenie jego ilości), czerwony lub brązowy (domieszka krwi). Kiedy pojawiają się bakterie, mocz nie zmienia koloru, ale staje się mętny i traci przezroczystość.
  • Pojawienie się obrzęku. Zakażenie u noworodków szybko prowadzi do obrzęku ze względu na cechy ciała dziecka.
  • Pojawienie się nieprzyjemnego zapachu z pieluchy. W szczególności gnilny zapach wskazuje na stan zapalny.
  • Pojawienie się lęku i płaczu podczas oddawania moczu. Ten objaw wskazuje na obecność bólu i bólu u dziecka.
  • Często matki mówią, że dziecko napina się podczas oddawania moczu. W takim przypadku rejestrowany jest przerywany strumień moczu.
  • Podnoszenie temperatury do wysokich wartości. Często u małych dzieci temperatura wzrasta z powodu ząbkowania. Jeśli jednak nie ustępuje po zażyciu leków przeciwgorączkowych i uparcie utrzymuje się przez kilka dni - jest to okazja do podejrzenia infekcji.

Metody diagnostyczne

Zakażenie układu moczowo-płciowego u dziecka wykrywa się poprzez przeprowadzenie laboratoryjnego badania moczu. W przypadku stanu zapalnego w moczu wykrywany jest wzrost liczby białych krwinek. Mocz jest również wysyłany do badania bakteriologicznego, w którym znajdują się bakterie. Ponadto podczas wysiewu bakterii można określić, która bakteria spowodowała infekcję i określić indywidualną wrażliwość drobnoustroju na antybiotyk.

Wydaje się, że nie ma nic łatwiejszego niż pobranie moczu, postawienie diagnozy i przepisanie leczenia. Jednak w rzeczywistości nie wszystko jest takie łatwe. Problem polega na tym, że bardzo trudno jest zebrać mocz od małego dziecka, nie pozwalając bakteriom na wejście z zewnątrz. W końcu, jeśli nie ma stanu zapalnego, ale znaleziono bakterie ze środowiska, dziecko będzie niepotrzebnie leczone antybiotykami, co jest niezwykle niepożądane.

Z tego powodu dzisiaj wykonuje się następujące czynności: mocz jest pobierany dwukrotnie w zwykły sposób, a jeśli bakterie zostaną znalezione w dwóch porcjach, wówczas pęcherz jest nakłuwany. Przebicie wykonuje się w sterylnych warunkach, więc wynik fałszywie dodatni jest wykluczony.

W tym filmie opisano, jak prawidłowo pobierać mocz od dzieci:

Również dzisiaj rodzice mają możliwość ustalenia obecności bakterii w moczu bez pomocy specjalisty. W tym celu stosuje się specjalne paski testowe, które umożliwiają badanie moczu w dowolnym momencie. Jednak ich użycie również nie wyklucza wyniku fałszywie dodatniego..

Jak wspomniano powyżej, wrodzona wada narządów moczowo-płciowych może być przyczyną infekcji u niemowląt. Jeśli istnieje podejrzenie tej patologii, należy wykonać następujące badania:

  • Badanie ultrasonograficzne układu moczowego
  • Mieszana cystografia
  • Radiografia wsteczna nerek
  • CT lub MRI.

Jak leczyć patologię

Podstawą leczenia zakażeń dróg moczowych jest antybiotykoterapia. Zalecany jest antybiotyk o szerokim spektrum działania lub lek uwzględniający wrażliwość.

Antybiotyk przyjmuje się doustnie lub dożylnie. Ważne jest, aby po wykryciu infekcji niemowlę musiało być hospitalizowane przez cały czas trwania leczenia..

Oprócz antybiotyków stosuje się leki przeciwzapalne i przeciwgorączkowe. Ponadto wiele leków jest dostępnych w wygodnej formie, na przykład w świecach. Często przepisywane rośliny uroseptics, które nie mają toksycznego działania i przyczyniają się do powrotu do zdrowia dziecka.

W żadnym wypadku nie należy rozpoczynać leczenia samodzielnie ani przerywać leczenia bez recepty. Doprowadzi to do tego, że choroba przejdzie w fazę utajoną i okresowo się pogorszy, powodując ciągle nieprzyjemne objawy. Ponadto wiele leków jest przeciwwskazanych u dzieci, a ich niekontrolowane stosowanie przyniesie dziecku nieodwracalne szkody..

Infekcja u niemowląt z wadami rozwojowymi będzie się powtarzać, pomimo jakości leczenia. Dlatego jedynym wyjściem jest przeprowadzenie operacyjnej korekty wady. Należy zauważyć, że operacja jest możliwa tylko po wyeliminowaniu ostrego procesu zapalnego.

Zapobieganie infekcjom układu moczowo-płciowego u niemowląt

Aby wykluczyć chorobę u dziecka, należy przestrzegać następujących punktów:

  • Uważnie monitoruj higienę narządów moczowo-płciowych dziecka.
  • Nie dawaj za dużo słodyczy.
  • Unikaj hipotermii dziecka.
  • Monitoruj odżywianie.
  • Jeśli pozwala na to wiek, podawaj sok żurawinowy lub porzeczkowy. Jagody te mają korzystny wpływ na funkcjonowanie układu moczowo-płciowego i wzmacniają obronę immunologiczną dziecka..

Zakażenie układu moczowo-płciowego nie jest tak straszną diagnozą. W obecności odpowiednio dobranej terapii o wysokiej jakości dziecko wyzdrowieje bez żadnych skutków ubocznych..

Dr Komarovsky o infekcjach dróg moczowych

Infekcje dróg moczowych są uważane za najczęstsze w naszym kraju, zarówno u dzieci, jak i dorosłych. Słynny pediatra Jewgienij Komarowski opowiada o tym, jak podejrzewać i rozpoznawać infekcje dziecka takimi, jakie są, jak leczyć dziecko.

informacje ogólne

Infekcje dróg moczowych (UTI) to duża grupa chorób, które są powodowane głównie przez drobnoustroje, które atakują jedną lub drugą część układu moczowo-płciowego. Jeśli porażka bakterii chorobotwórczych wpływa na przewód moczowy, porozmawiaj o zapaleniu cewki moczowej. Jeśli pęcherz znajdujący się powyżej jest w stanie zapalnym, jest to zapalenie pęcherza. Obie te dolegliwości są związane z niższymi ZUM..

Klęska górnych ścieżek - odmiedniczkowe zapalenie nerek. Kiedy wpływa na tkanki nerek, miednicy i kielicha. Prostym formom ZUM zwykle nie towarzyszy upośledzony odpływ moczu, podczas gdy skomplikowane często występują na tle nieprawidłowości i zaburzeń w samej strukturze układu moczowego.

Infekcje mogą być również szpitalne (które pojawiły się po niektórych manipulacjach medycznych) lub nabyte przez społeczność, które rozwijają się bez wstępnych manipulacji (na przykład wprowadzenie cewnika).

Infekcje dzieci są bardzo podstępne. Według dr Komarovsky'ego ich identyfikacja jest znacznie utrudniona przez fakt, że często występują z mniej poważnymi objawami niż u dorosłych. Ponadto powszechne stosowanie pieluch utrudnia początkowo zdiagnozowanie czasami jedynego objawu dziecięcego u niemowląt i starszych dzieci - częste oddawanie moczu, ponieważ w pieluszce matki po prostu nie zauważają.

Wszystkie rodzaje ZUM mogą być ostre, au dzieci najczęściej takie są, ale istnieje ryzyko przewlekłej choroby, jeśli nie zauważysz choroby na czas, zdiagnozujesz ją, niewłaściwie wyleczysz lub przerwiesz leczenie.

Ogólnie rzecz biorąc, infekcje dróg moczowych w dzieciństwie, według Jewgienija Komarowskiego, są dość dobrze i szybko nadają się do terapii.

Objawy

U noworodków i niemowląt takie infekcje u nieprzeszkolonych rodziców, którzy nie posiadają dyplomu wykształcenia medycznego, mogą być dość trudne do zauważenia. Objawy nie mają wyraźnej specyficzności. Dzieci stają się bardziej drażliwe, płaczące, ich apetyt pogarsza się, a czasem temperatura wzrasta. Pierwszym objawem jest częste oddawanie moczu, co jest bardzo trudne do zauważenia u dziecka.

Starsze dzieci, przedszkolaki i dzieci w wieku szkolnym mogą już mówić rodzicom o bólu, bólu, częstym oddawaniu moczu, dlatego diagnoza jest łatwiejsza. Ponadto dziecko staje się drażliwe, może narzekać na dreszcze, być apatycznym. Im starsze stają się dzieci, tym częściej na pierwszym miejscu pojawiają się objawy zaburzeń oddawania moczu.

W przypadku zakaźnych zmian w drogach moczowych, zmianie koloru i ilości moczu, staje się niejasny lub całkowicie mętny, pojawia się nieprzyjemny zapach.

Powody

Rozwój ZUM jest wspierany przez różne wrodzone anomalie w strukturze oddziałów i narządów układu moczowo-płciowego, a także ich zaburzenia funkcjonalne. Wielu rodziców uważa, że ​​dziecko może zachorować na ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek lub zapalenie pęcherza na skutek hipotermii. Bardziej słuszne jest stwierdzenie, że hipotermia wywołuje spadek odporności, a bakterie nadal działają jako wyzwalacz procesu zapalnego.

Dr Komarovsky podkreśla, że ​​tupiąc boso po podłodze dziecko nie może dostać zapalenia pęcherza, ponieważ naczynia kończyn dolnych mogą się zwężać, a tym samym „oszczędzać” ciepło wewnętrzne. Ale siedzenie na zimno jest niebezpiecznym warunkiem rozwoju procesów zapalnych w układzie moczowym.

Innym powszechnym założeniem, według Komarowskiego, jest niepełne opróżnienie pęcherza. Dzieje się tak, gdy dziecko pochyla się podczas oddawania moczu. Zasadniczo dziewczyny tak robią, ponieważ siedzą na puli. Należy zauważyć, że dziewczynki są 30 razy bardziej narażone na dolegliwości związane z ZUM, ponieważ anatomiczna struktura ich cewki moczowej różni się od budowy chłopców. Jest krótszy, położony bliżej odbytu, dlatego prawdopodobieństwo zakażenia florą bakteryjną jest wyższe.

Zapalenie pęcherza moczowego lub odmiedniczkowe zapalenie nerek może wywołać każdą dolegliwość, która osłabia i tak już osłabiony układ odpornościowy dzieci - SARS, grypę itp. Osobno występuje tak zwany pęcherz neurogenny - stan, w którym funkcje gromadzenia są zaburzone z powodu dysfunkcji ośrodkowego układu nerwowego i odprowadzanie moczu.

Jak drobnoustroje mogą dostać się do dróg moczowych dziecka? Istnieje kilka takich metod. Najczęściej procesy zapalne są wywoływane przez E. coli, może to wystąpić przy niewłaściwym myciu, niewystarczającej higienie dziecka. Grzyby Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella, Proteus, Enterococcus, Streptococcus i Candida mogą również powodować zapalenie dowolnej części dróg moczowych.

Najczęściej infekcja rozwija się wzdłuż ścieżki wstępującej, od dołu do góry - od cewki moczowej do nerek. Ale możliwe jest również zakażenie z sąsiednich ognisk infekcji, a także przez przepływ krwi z krwią i limfą.

Diagnostyka

Według Komarowskiego, aby dziecko otrzymało odpowiednią diagnozę, konieczna jest diagnoza laboratoryjna. Zwykle ogólna analiza kliniczna moczu pod kątem infekcji dróg moczowych pokazuje ogromną liczbę białych krwinek. Dalsze badania laboratoryjne (siew bakteryjny) pozwalają nam ustalić nazwę dokładnego patogenu procesu zapalnego. Jeśli to konieczne, inne metody są stosowane w celu ustalenia dokładnej lokalizacji zapalenia, takie jak prześwietlenie pęcherza z kontrastem, ultradźwięki pęcherza i nerek.

Duża część dokładności diagnozy zależy od tego, jak rodzice prawidłowo pobierają mocz.

Dziecko musi zostać umyte i tylko przeciętna porcja płynu powinna zostać zebrana do pojemnika rano po przebudzeniu.

W przypadku hodowli bakteryjnej mocz zbiera się w sterylnym pojemniku, który jest podawany w placówce medycznej. Konieczne jest jak najszybsze dostarczenie słoika z moczem dla dzieci do laboratorium polikliniki lub szpitala dziecięcego, ponieważ podczas każdej kolejnej godziny w nim rosną kolonie patogennych bakterii.

W razie potrzeby w skomplikowanych przypadkach dziecku można zalecić MRI i CT. Ale potrzeba tego pojawia się tylko w przypadku podejrzenia po USG strukturalnych wad wrodzonych układu moczowego, które mogą wymagać interwencji chirurgicznej.

Aby włączyć alarm, Komarovsky, matka powinna natychmiast, jak tylko podejrzewa, że ​​coś jest nie tak, wiele w przewidywaniu leczenia ZUM zależy od terminowości leczenia. Aby to zrobić, Evgeny Olegovich zaleca częste przeglądanie pieluszek, oceniając kolor, zapach i ilość moczu. Jeśli coś wydaje się podejrzane, nie wstydź się, powinieneś natychmiast pokazać dziecko pediatrze, który najpierw przepisze ogólny test moczu.

Leczenie

Dr Komarovsky namawia rodziców do ostrożnego leczenia takich dolegliwości u dzieci.

Nie leczyć choroby i czekać, aż wszystko zniknie na własną rękę, w żadnym wypadku nie jest to niemożliwe. Alternatywne leczenie tradycyjną medycyną, taką jak zioła, wywary, może być również niebezpieczne..

Leczenie może być ambulatoryjne i stacjonarne, zależy to od ciężkości choroby i stopnia uszkodzenia. Bardzo ważne jest zaangażowanie wykwalifikowanego lekarza w leczenie. Komarovsky twierdzi, że infekcje bakteryjne, które w rzeczywistości są ZUM, należy leczyć wyłącznie antybiotykami.

Leczenie przeprowadza pediatra, urolog, nefrolog. Leczenie zawsze rozpoczyna się od zmiany schematu. Konieczne jest ograniczenie aktywności fizycznej, zwiększenie ilości płynu spożywanego przez dziecko - ciepły i obfity napój przyczyni się do zwiększenia obfitości oddawania moczu.

Mama musi upewnić się, że dziecko opróżnia pęcherz co dwie godziny, stagnacja moczu może zwiększyć namnażanie bakterii.

Jeśli infekcja jest ciężka, dziecku można przepisać leżenie w łóżku. Podczas leczenia nie można podawać dziecku marynowanych produktów, wędzonych mięs, ale do diety należy dodawać pokarmy o wysokiej zawartości witaminy C, aby zwiększyć kwasowy składnik moczu. Antybiotyki należy przyjmować ściśle według schematu zaleconego przez lekarza. Nawet jeśli poprawi się drugiego dnia, nie możesz odmówić dalszego podawania środków przeciwbakteryjnych, ponieważ przeżywające bakterie staną się oporne na lek, a choroba może stać się przewlekła.

Komarowski twierdzi, że ZUM leczy się wystarczająco szybko, dlatego w przypadku braku ulgi drugiego dnia po przyjęciu antybiotyków musisz udać się do lekarza i wybrać nowy lek.

Najlepiej jest przepisać dziecku określony lek po oddaniu moczu, biorąc pod uwagę rodzaj patogenu. Można stosować leki przeciwgorączkowe w wysokich temperaturach, leki przeciwhistaminowe o silnym ogólnym zatruciu. Na koniec kursu leczenia można zalecić fizjoterapię..

Zapobieganie

Jak mówi Jewgienij Komarowski, infekcje dróg moczowych u dziecka zawsze łatwiej jest zapobiegać niż leczyć, dlatego wszyscy rodzice muszą znać zasady zapobiegania procesom zapalnym dróg moczowych.

  • Przede wszystkim ważne jest wzmocnienie układu odpornościowego, aby nawet obecność bakterii i hipotermia nie spowodowały procesu zapalnego. Dla tego dziecka musisz temperować, robić fajne kąpiele, gimnastykę, chodzić z nim częściej.
  • Rodzice powinni w odpowiednim czasie zidentyfikować i wyeliminować czynniki ryzyka, które mogą przyczynić się do rozwoju infekcji - udać się do lekarza, przejść wszystkie niezbędne badania z dzieckiem na czas, wziąć udział w badaniu lekarskim i wykonać testy moczu. Pomoże to z czasem dowiedzieć się o początku procesów patologicznych i zapobiegnie rozwojowi ciężkiego ZUM.
  • Od najmłodszych lat należy nauczyć dziecko przestrzegania zasad higieny osobistej: aby nauczyć się, jak prawidłowo myć, wytrzeć tyłek po wypróżnieniu.
  • Ważne jest, aby upewnić się, że dziecko nie siedzi na zimnych powierzchniach..

Dowiesz się więcej o infekcjach dróg moczowych z transmisji dr Komarowskiego.

Oznaki infekcji dróg moczowo-płciowych u dzieci

Zakażenie układu moczowo-płciowego u dzieci objawia się na różne sposoby, ponieważ objawy zależą od formy uszkodzenia tego układu. Przyczyną patologii są czynniki zakaźne i niezakaźne, a także infekcja dróg rodnych matki podczas ciąży. Aby ustalić diagnozę i wybrać odpowiednie metody leczenia, musisz wykonać szereg testów i przejść badanie.

Klasyfikacja infekcji dróg moczowych u dzieci

Mikrobiologiczne choroby zapalne występują w każdym wieku. Zakażenia układu moczowo-płciowego występują częściej u dziewcząt. Powodem tego jest lokalizacja wejścia do pochwy w pobliżu odbytu, co skraca drogę niektórych patogenów z jelit do kanałów moczowych.

Ze względu na fakt, że cewka moczowa jest połączona z jednym z miejsc narządów rozrodczych, z czasem nawet u niemowląt dochodzi do współistniejących infekcji narządów płciowych. Jest to zapalenie sromu i pochwy, zapalenie balanoposthitis, zapalenie sromu, podobne zapalenie. Patogeny atakują błony śluzowe narządów płciowych i narządów, a lekarze wiążą samą infekcję z mykoplazmozą, chlamydią i ureaplasmosis.

Formy chorób układu moczowego u dzieci:

W przypadku odmiedniczkowego zapalenia nerek bakterie wpływają na tkankę nerkową i układ odmiedniczkowo-nerkowy. Choroba jest pierwotnie ostra i przewlekła, a także wtórna, która rozwija się na tle innych patologii.

Zapalenie wewnętrznej błony śluzowej pęcherza nazywa się zapaleniem pęcherza moczowego. Zakażenie jest ostre i przewlekłe. W przypadku zapalenia cewki moczowej ognisko zapalne jest zlokalizowane w ścianach kanału cewki moczowej. Choroba występuje częściej u chłopców. Forma jest ostra, przewlekła i całkowita, gdy dotknięte są wszystkie części cewki moczowej, w tym szyjkę pęcherza.

Przyczyny infekcji układu moczowo-płciowego u dzieci

Czynnikami sprawczymi choroby są ureplasma, mykoplazm, trichomonady, enterobakterie, wirusy (opryszczka i inne gatunki), gonokoki, gronkowce, paciorkowce, grzyby, protea, E. coli Escherichia coli, Klebsiella. Patogen wchodzi do układu moczowo-płciowego dziecka krwią, limfą lub przez zewnętrzne narządy płciowe.

Jeśli kobieta w czasie ciąży została zarażona opryszczką typu II lub innym patogenem, infekcja może dostać się do organizmu dziecka przez łożysko lub podczas porodu.

Zapalenie u dziecka zaczyna się również na tle zatoru w okolicy miednicy, alergii, odpływu pęcherzowo-moczowodowego, upośledzonej ruchliwości dróg moczowych u niemowląt i starszych dzieci, chorób nerek lub przewodu pokarmowego. Przyczyny patologiczne obejmują również nieprawidłowy rozwój narządów płodu, nawet podczas ciąży.

Pośrednie przyczyny zakażeń układu moczowo-płciowego:

  • hipotermia;
  • uraz błony cewki moczowej (oparzenie, przejście kamieni lub piasku z nerek, pęcherza, instrumentalne badanie kanału, wprowadzenie cewnika itp.);
  • obniżona odporność;
  • inwazja robaków;
  • dziedziczność;
  • wcześniactwo;
  • efekt uboczny leków;
  • nieregularna opieka osobista.

Dzieci są bardziej podatne na zarażenie, jeśli są osłabione chorobami układu oddechowego i trawiennego lub w czasie ciąży matka cierpiała na SARS, grypę, GVI.

Częste objawy

Wśród typowych objawów stanu zapalnego u dziecka opisano niepokój, płacz bez powodu, nietypowe ruchy podczas oddawania moczu, zły stan zdrowia, utratę apetytu i zaburzenia snu. W przeciwnym razie objawy infekcji dróg moczowych u dzieci są podobne do kliniki choroby u dorosłych.

Znaki charakterystyczne dla choroby

Odmiedniczkowe zapalenie nerek towarzyszy zatrucie, dreszcze, temperatury powyżej 38 ° C, bladość skóry, ból głowy, brzucha i dolnej części pleców, niestrawność, częste plucie lub wymioty, biegunka. Mogą również występować objawy neurotoksykozy:

  • podniecenie;
  • skurcze
  • dysfunkcja mechanizmu termoregulacji (hipertermia).

W przypadku zapalenia pęcherza moczowego u niemowląt występują objawy takie jak płacz i skręcanie podczas oddawania moczu, temperatury powyżej 38 ° C, opóźnienie, zmętnienie moczu oraz pojawienie się krwi lub osadu w płynie. Starsze dzieci mówią lub pokazują, że boli u dołu brzucha, pasuje, ponieważ nie może się powstrzymać.

Inne zaburzenia dysuryczne obejmują niewielką ilość moczu, napięcie mięśni w strefie nadłonowej, niepełne opróżnienie pęcherza.

W przypadku zapalenia cewki moczowej nie ma zatrucia i gorączki. W przypadku stanu zapalnego błony moczowo-płciowe puchną, zaczynają swędzieć, pojawia się ból podczas oddawania moczu, krew w moczu. Później biały śluz lub ropa jest wydzielany z cewki moczowej. Dziewczyny narzekają na ból w dolnej części brzucha. Ostrej postaci zapalenia cewki moczowej towarzyszy rozszerzenie naczyń, fragmentaryczne uszkodzenie ściany cewki moczowej lub śmierć tkanki. Przewlekłe zapalenie prowadzi do zwężenia światła cewki moczowej, kanału.

Diagnoza zakażeń układu moczowo-płciowego

Aby potwierdzić patologię, konieczne jest wykonanie USG narządów płciowych, nerek, pęcherza, oddanie krwi, moczu w celu przeprowadzenia ogólnej analizy. Przed pobraniem moczu dziecko jest myte, wycierane. Rodzice mogą pobrać lekcję na temat „Jak prawidłowo pobierać mocz od dziecka w celu zdiagnozowania infekcji dróg moczowych w formacie ppt, aby wyniki były wiarygodne”.

Badania laboratoryjne moczu:

  • Test Zimnickiego;
  • autor: Nechiporenko;
  • Pieczenie flory;
  • antybiotykogram;
  • Biochemiczne.

Wyniki ogólnej analizy moczu wykazują wzrost liczby leukocytów o ponad 50%, obecność ppt (osad - osad). Leukocytoza, przyspieszenie ESR są wykrywane we krwi, możliwa jest niedokrwistość. Dodatkowo można je wysłać do cewki moczowej, cewki moczowej, cewki moczowej.

Leczenie zakażeń układu moczowo-płciowego u dzieci

Leczenie odbywa się za pomocą antybiotyków: cefepimu, cefuroksymu, cefoperazonu i innych cefalosporyn generacji I-IV. Jednak ceftriakson ma działanie niepożądane - lek może powodować żółtaczkę. Lekarz prowadzący może również przepisać kombinację leków lub substancji Ampicylina / Sulbaktam, Ampicylina z aminoglikozydami (Amikacyna, Gentamycyna), Amoksycylina / Klawulanat, Co-trimoksazol.

W przypadku zakażeń układu moczowo-płciowego stosuje się uroantiseptyki Nitrofurantoina, Furamag i inne nitrofuranty Kanefron. Lekarz przepisuje również niesteroidowe leki przeciwzapalne, na przykład Ibuprofen i leki przeciwhistaminowe Loratadin, Clemastine, inne leki odczulające w celu zmniejszenia ciężkich objawów objawowych.

W przewlekłym zapaleniu cewki moczowej przepisywane są również leki immunostymulujące, enzymatyczne i wchłanialne, stosowana jest fizjoterapia, terapia lokalna, wprowadzanie leków do kanału.

Jeśli dziecko nie ma przeciwwskazań do przyjmowania leków ziołowych, otrzymuje zbiór urologiczny, herbatę z liści borówki brusznicy, bulion szałwii. Podczas gdy napoje przeciwzapalne biorą napary z kwiatów mięty, lipy i czarnego bzu, para róży.

Zaleca się łączenie terapii zachowawczej zakażeń układu moczowo-płciowego z fizjoterapią i metodami medycyny tradycyjnej. Jest to suche ciepło do dolnej części brzucha, elektroforeza, UHF, kąpiele siedzące z wywar z rumianku, sznurka, nagietka i szałwii. Temperatura wody powinna wynosić 37 ° C, a procedura powinna trwać 15 minut.

W przypadku zakażeń układu moczowo-płciowego należy wykluczyć z diety drażniące produkty z przewodu pokarmowego: pikantne, słone, kwaśne potrawy, przyprawy. Wskazane jest podwojenie dziennej objętości spożywanego płynu (woda niegazowana, napoje owocowe, napoje owocowe), co poprawi proces ługowania patogenu z aparatu moczowego.

Po wyzdrowieniu zaleca się kontrolne comiesięczne podawanie moczu w celu przeprowadzenia ogólnej analizy (3–6 razy). Jeśli choroba objawia się więcej niż 2-3 razy, dziecko musi wykonać dodatkowe badanie na obecność innych patologii, przeciwko którym rozwija się infekcja.

Wniosek

Lekcja dla rodziców: najlepszą prewencją chorób układu moczowo-płciowego u dziecka jest regularna czystość jego ciała, stosowanie produktów higienicznych dla dzieci. Aby wykluczyć zapalenie błon u noworodków, kobiety muszą zostać zbadane i prawdopodobnie poddane leczeniu, nawet przed poczęciem. W czasie ciąży zaleca się terminowe odwiedzanie gabinetu ginekologa-położnika, a nie gorliwość w stosowaniu produktów do higieny intymnej, aby nie wywoływać stanu zapalnego.

Zakażenie dróg moczowych u dzieci

Termin „zakażenie układu moczowego” (IMS) odnosi się do procesu zapalnego w układzie moczowym bez specjalnego wskazania etiologii i lokalizacji (dróg moczowych lub miąższu nerek) i określa jego naturę

Termin „zakażenie układu moczowego” (IMS) odnosi się do procesu zapalnego w układzie moczowym bez specjalnego wskazania etiologii i lokalizacji (dróg moczowych lub miąższu nerek) i określa jego naturę.

Termin „infekcja dróg moczowych” łączy wszystkie zakaźne i zapalne choroby układu moczowego (CHI) i obejmuje odmiedniczkowe zapalenie nerek (PN), zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej i bezobjawową bakteriurię. Jest to zatem koncepcja grupowa, ale nie forma nosologiczna. W związku z tym diagnoza „zakażenia układu moczowego” jest możliwa tylko na początkowych etapach badania, gdy wykryte zostaną zmiany w moczu (leukocyturia i bakteriuria), ale nic nie wskazuje na lokalizację procesu zapalnego. W przyszłości takie dzieci wymagają pełnego badania nefro-urologicznego i ustalenia poziomu zmiany OMS, po czym ustala się dokładniejszą diagnozę (zapalenie pęcherza moczowego, PN itp.). To podejście jest również uzasadnione, ponieważ odpowiada etapowi identyfikacji patologii przyjętej w służbie pediatrycznej naszego kraju. Pierwsze oznaki chorób zakaźnych i zapalnych CHI z reguły wykrywa się na etapie przedklinicznym (usługi ambulatoryjne, pogotowie), kiedy w większości przypadków nie jest możliwe ustalenie dokładnej lokalizacji procesu. Dlatego diagnoza „infekcji dróg moczowych lub układu moczowego”. W przyszłości w specjalistycznym szpitalu diagnoza jest określona.

W literaturze domowej istnieje wiele terminów odnoszących się do procesu zakaźnego w obowiązkowym ubezpieczeniu medycznym: „zakażenie CHI”, „zakażenie dróg moczowych”, „zakażenie dróg moczowych” itp. Jednocześnie w każdym nazwisku znajduje się określone znaczenie. Na przykład „zakażenie CHI” i „zakażenie dróg moczowych” oznacza możliwość zlokalizowania zakażenia w dowolnym oddziale CHI lub całkowitego uszkodzenia nerek i dróg moczowych; „Zakażenie dróg moczowych” oznacza wyłącznie zakażenie dróg moczowych, ale nie nerek, itd. Takie różnorodne terminy wprowadzają pewne zamieszanie, zwłaszcza że każda z tych diagnoz wciąż wymaga zbadania i wyjaśnienia lokalizacji. Naszym zdaniem, dla wygody wskazane jest rozważenie terminów „zakażenie dróg moczowych”, „zakażenie CHI” itp., Co oznacza, że ​​żaden z nich nie może być ostateczny i wymaga wyjaśnienia.

Jednak takie podejście nie do końca odpowiada ICD-10 (1995). Zgodnie z zaleceniem ekspertów WHO, które jest podstawą ICD-10, infekcja dróg moczowych jest niezależną jednostką nosologiczną i implikuje chorobę, w której nie ma dowodów na uszkodzenie miąższu nerki, ale występują oznaki przejściowego stanu zapalnego dolnych dróg moczowych, którego nie można ustalić w momencie badania. Zatem pojęcie „zakażenia dróg moczowych” zawęża się do zmian w pęcherzu i cewce moczowej i wyklucza PN, który według ICD-10 należy do grupy cewkowo-śródmiąższowego zapalenia nerek.

Tak wąska interpretacja tego terminu ma swoje konsekwencje. Po pierwsze, oznacza to, że rozpoznanie „zakażenia dróg moczowych” można ustalić dopiero w szpitalu po kompleksowym badaniu nefrologicznym. Po drugie, leczenie może i powinno być przepisywane bez ustalonej lokalizacji procesu zakaźnego i zapalnego. Po trzecie, „infekcja dróg moczowych” sprowadza się do przejściowej leukocyturii i bakteriurii na tle głównej choroby współistniejącej (zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, ostre infekcje wirusowe dróg oddechowych, zapalenie migdałków itp.) I szybko znika na tle leczenia choroby podstawowej i leczenia przeciwbakteryjnego. Dlatego kursy leków przeciwbakteryjnych powinny być krótkie (5-7 dni).

Bez udawania obiektywnego uważamy, że wygodniej jest używać terminu „zakażenie dróg moczowych” zgodnie z rosyjską tradycją, ponieważ takie rozumienie jest powszechne wśród pediatrów w naszym kraju i bardziej spójne ze strukturą pediatrycznych i pediatrycznych usług nefrologicznych. Ponadto zakaźne zmiany układu moczowego są związane z powszechną etiopatogenezą i taktykami terapeutycznymi.

Epidemiologia

Częstość występowania IMS w populacji jest dość duża i stanowi 80% wszystkich chorób OMS. Spośród wszystkich chorób o etiologii zakaźnej IMS zajmuje drugie miejsce po SARS.

Częstość występowania IMS zależy od wieku i płci (Tabela 1). Jeśli w okresie noworodkowym chłopcy chorują półtora razy częściej niż dziewczęta, to w kolejnych miesiącach wskaźniki te są wyrównane, o 1 rok częstotliwość IMS wśród dziewcząt jest już 4 razy wyższa, a po roku życia częstotliwość IMS u dziewcząt jest dziesięciokrotnie wyższa niż u chłopców. Wśród kobiet w wieku rozrodczym IMS występuje 50 razy częściej niż mężczyźni (z wyłączeniem zapalenia cewki moczowej i zapalenia gruczołu krokowego). To prowadzi nas do wniosku, że w rzeczywistości PN i zapalenie pęcherza są chorobami „żeńskimi”. W dzieciństwie częstość występowania PN osiąga 20–22 przypadków na 1000 dzieci (M.V. Erman, 1997).

Terminologia

PN - niespecyficzne, ostre lub przewlekłe zapalenie drobnoustrojów w układzie pyelocaliceal i tkance śródmiąższowej nerek z udziałem kanalików, krwi i naczyń limfatycznych w procesie patologicznym.

Zapalenie pęcherza jest drobnoustrojowym procesem zapalnym w ścianie pęcherza (zwykle w błonie śluzowej i warstwie podśluzówkowej).

Bezobjawowa bakteriuria jest stanem, w którym przy całkowitym braku klinicznych objawów choroby bakteriurię wykrywa się jedną z następujących metod: 10 lub więcej ciał drobnoustrojów w 1 ml moczu; lub ponad 105 kolonii mikroorganizmów tego samego gatunku, hodowanych przez wysiew 1 ml moczu pobranego ze środkowego strumienia; lub 103 lub więcej kolonii mikroorganizmów tego samego gatunku po zaszczepieniu 1 ml moczu pobranego przez cewnik; lub dowolna liczba kolonii drobnoustrojów podczas wysiewu 1 ml moczu uzyskanego przez nakłucie pęcherza nadłonowego.

Obecność bakterii w ogólnej analizie moczu nie jest wiarygodnym kryterium dla bakteriurii.

Drogi infekcji w układzie moczowym

Czynnik sprawczy może wejść do CHI na trzy sposoby: krwiotwórczy, limfogenny i wstępujący.

Krwiotwórczy szlak patogenu ma szczególne znaczenie w okresie noworodkowym i niemowlęcym. W starszym wieku jego rola jest niewielka, chociaż nie można zaprzeczyć krwiotwórczej penetracji patogenu do CHI w chorobach takich jak furunculosis, bakteryjne zapalenie wsierdzia, posocznica itp. Charakter patogenów może być inny, ale przedstawiciele flory Gram-dodatniej i grzybów są najczęstsze..

Ścieżka limfogenna patogenów jest związana z ogólnym układem krążenia limfy między CHI a jelitami. Zwykle limfa przepływa z nerek i dróg moczowych do jelita, dlatego wykluczone jest rozprzestrzenianie się bakterii z jamy jelitowej do CHI przez naczynia limfatyczne; Co więcej, sama błona śluzowa jelit stanowi barierę dla przenikania mikroorganizmów do krwi i limfy. Jednak w warunkach naruszenia właściwości barierowych błony śluzowej jelit i limfostazy prawdopodobieństwo zakażenia OMS florą jelitową wzrasta wielokrotnie. Taka sytuacja występuje przy długotrwałej niestrawności (biegunka, a zwłaszcza przewlekłe zaparcia), zapaleniu jelita grubego, chorobach zakaźnych jelita, upośledzonej ruchliwości i dysbiozie. Dzięki limfogennej drodze zakażenia z moczem wysiewa się przedstawicieli mikroflory jelitowej.

Dominujący jest wstępujący szlak infekcji. Anatomiczna bliskość cewki moczowej i odbytu prowadzi do tego, że w strefie okołocewkowej zawsze znajduje się duża liczba bakterii wchodzących z odbytu. Cechy strukturalne zewnętrznych narządów płciowych u dziewcząt i krótszej cewki moczowej stwarzają najkorzystniejsze warunki do przenikania bakterii do CHI w sposób rosnący, co prowadzi do wyższej częstotliwości IMS. Dlatego bardzo ważna jest poprawna i regularna toaleta krocza (mycie z sromu do odbytu), wpajanie umiejętności higieny osobistej dziewczynce od wczesnego dzieciństwa. Głównymi patogenami na ścieżce wstępującej są przedstawiciele mikroflory jelitowej.

Struktura etiologiczna IMS

Najczęściej za pomocą IMS wysiewa się przedstawicieli rodziny Enterobacteriacae, a wśród nich Escherichia coli (E. coli), których odsetek, według różnych autorów, wynosi od 40 do 90%.

Wieloośrodkowe badanie ARMID przeprowadzone w różnych ośrodkach naszego kraju w latach 2000-2001 wykazało, że w 57% przypadków czynnikiem sprawczym nabytego przez społeczność IMS u dzieci jest E. coli, u 9% - Proteus, u 9% - Enterococcus, u 9% - Klebsiella, u 6% - enterobakterie, u 6% - Pseudomonas aeruginosa i u 4% - gronkowce (L. Strachunsky, N. A. Korovina, A. Papayan i in., 2001).

Należy również wziąć pod uwagę zmianę składu patogenów wraz z wiekiem pacjenta. Tak więc, podczas gdy u noworodków i dzieci pierwszego roku życia, Escherichia coli jest czynnikiem sprawczym w PN w 75–85%, u chłopców jego udział zmniejsza się następnie do 33%, a rola Proteus (do 33%) i św. aureus (do 12%); podczas gdy u dziewcząt poniżej 10 lat często wysiewa się E. coli (do 85%), a po 10 latach E. coli (do 60%) i St. aureus (do 30%). Dane podsumowujące dotyczące struktury etiologicznej PN u dzieci podano w tabeli. 2).

Skład mikroflory zaszczepionej w przewlekłym przebiegu PN ma pewne cechy. Jednocześnie rośnie rola skojarzeń drobnoustrojów, których obecność można uznać za jeden z czynników przewlekłości (Tabela 3). Ponadto cechą wyników siewu w przewlekłym PN jest niższa niż w ostrej, liczba zasianych mikroorganizmów. Według niektórych autorów znaczącą diagnostycznie bakteriurię wykrywa się w ostrej PN dwa razy częściej niż w przewlekłej. Jednak odsetek flory Gram-dodatniej u dzieci z przewlekłą PN jest wyższy. Ponadto w przewlekłej PN bakterie w postaci L występują znacznie częściej.

Pewną rolę w genezie IMS odgrywają wirusy (adenowirus, grypa, Coxsackie A itp.). Ostra infekcja wirusowa lub utrzymywanie się wirusów w tkance nerkowej powoduje uszkodzenie nabłonka dróg moczowych, zmniejszenie lokalnej oporności, upośledzenie mikrokrążenia itp., Ułatwiając w ten sposób przenikanie bakterii do CHI.

Czynniki predysponujące i grupy ryzyka

Rozwój zakaźnego i zapalnego procesu w układzie moczowym z reguły występuje, gdy występują czynniki predysponujące ze strony makroorganizmu, których głównym jest niedrożność przepływu moczu na dowolnym poziomie.

Normalna urodynamika jest jednym z czynników zapobiegających rozprzestrzenianiu się mikroorganizmów w górę i ich adhezji na powierzchni nabłonka. Dlatego każde anatomiczne lub funkcjonalne naruszenie przepływu moczu można uznać za czynnik sprzyjający rozwojowi infekcji.

Niedrożność dróg moczowych występuje we wszystkich przypadkach nieprawidłowości w rozwoju i strukturze narządów układu moczowego, z krystalurią i kamicą moczową itp..

Zaburzenia czynnościowe motoryki dróg moczowych (hipo-, hiperkineza), nawet krótkotrwałe, przyczyniają się do stagnacji moczu, stwarzając warunki do adhezji mikroorganizmów i kolonizacji nabłonka. Niedrożność funkcjonalna może wystąpić przy absolutnie normalnej strukturze narządów układu moczowego, jest wywołana hipotermią, chorobą jelit, zatruciem, stresem itp..

Oprócz niedrożności przepływu moczu rozwój IMS będzie wspierany przez czynniki genetyczne, zaburzenia metaboliczne, przewlekłe choroby jelit, obniżenie ogólnej i lokalnej odporności itp..

Przedstawiciele grup krwi III (B0) i IV (AB) są bardziej podatni na rozwój IMS, ponieważ mają receptory do wiązania bakterii na powierzchni błony śluzowej nabłonka.

Wszystko to pozwala nam zidentyfikować warunkowe grupy ryzyka dla rozwoju infekcji układu moczowego:

Warianty przebiegu IC

Przy całej różnorodności klinicznych i laboratoryjnych objawów zakażenia układu moczowego można wyróżnić trzy warianty jego przebiegu.

Brak klinicznych objawów choroby. W badaniu moczu ujawniono: bakteryjną leukocyturię, bakteryjną leukocyturię, izolowaną bakteriurię. Możliwe przyczyny: zakażenie na dowolnym poziomie układu moczowo-płciowego - bezobjawowa bakteriuria, utajone zakażenie dolnych dróg moczowych, utajony przebieg PN, zapalenie sromu, zapalenie balanitis, stulejka itp..

Objawy kliniczne w postaci bolesnego oddawania moczu (ból podczas oddawania moczu, częstomocz, nietrzymanie moczu lub nietrzymanie moczu itp.); ból lub dyskomfort w okolicy nadłonowej. Zespół moczowy w postaci bakteryjnej leukocyturii (prawdopodobnie w połączeniu z krwiomoczem o różnym nasileniu) lub bakteryjnej leukocyturii. Możliwe przyczyny: zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego.

Objawy kliniczne w postaci gorączki, objawy zatrucia; ból w dolnej części pleców, boku, brzucha, z napromieniowaniem w pachwinie, wewnętrznym udzie. Zespół moczowy w postaci bakteryjnej leukocyturii lub bakteryjnej leukocyturii, czasem umiarkowane krwiomocz. Zmiany we krwi: leukocytoza, neutrofilia z przesunięciem w lewo, przyspieszona ESR. Możliwe przyczyny: PN, PN z zapaleniem pęcherza moczowego (z dysurią).

Cechy przebiegu PN

W klinice PN objawy zatrucia przeważają u małych dzieci. Być może rozwój neurotoksykozy, pojawienie się objawów oponowych, częste plucie i wymioty na wysokości zatrucia. Często u dzieci w pierwszym roku życia możliwe jest całkowite odrzucenie jedzenia wraz z rozwojem niedożywienia. Podczas badania możliwa jest bladość skóry, sinica okołooczodołowa, pasty powiek.

Często PN we wczesnym wieku przebiega pod różnymi „maskami”: zaburzeniami dyspeptycznymi, ostrym brzuchem, odźwiernikiem, zespołem jelitowym, procesem septycznym itp. Gdy pojawią się takie objawy, należy wykluczyć obecność zakażenia układu moczowego.

U starszych dzieci objawy „ogólne zakaźne” objawiają się mniej ostro, a „bezprzyczynowy” wzrost temperatury jest często możliwy na tle normalnego zdrowia. Charakteryzują się gorączką z dreszczami, objawami zatrucia, uporczywym lub okresowym bólem brzucha i okolicy lędźwiowej, pozytywnym objawem miażdżenia. Być może przebieg PN pod „maską” grypy lub ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego.

Cechy przebiegu zapalenia pęcherza moczowego

U starszych dzieci i dorosłych zapalenie pęcherza najczęściej występuje jako „lokalne cierpienie”, bez gorączki i objawów zatrucia. W krwotocznym zapaleniu pęcherza krwiomocz prowadzi do zespołu moczowego, czasami makrohematurii.

U niemowląt i małych dzieci zapalenie pęcherza często występuje z objawami ogólnego zatrucia i gorączki. Charakteryzują się częstym rozwojem strangurii (zatrzymanie moczu).

W celu zdiagnozowania infekcji układu moczowego stosuje się laboratoryjne instrumentalne metody badań..

Obowiązkowe testy laboratoryjne:

Dodatkowe testy laboratoryjne:

Obowiązkowe testy laboratoryjne:

Dodatkowe testy laboratoryjne:

Zasady leczenia chorób zakaźnych układu moczowego

Leczenie chorób drobnoustrojowych i zapalnych układu moczowego obejmuje nie tylko terapię przeciwbakteryjną, patogenetyczną i objawową, ale także organizację właściwego schematu i żywienia chorego dziecka. Taktyki leczenia będą rozpatrywane na przykładzie PN jako najpoważniejszej choroby zakaźnej CHI.

Kwestia hospitalizacji z powodu PN jest ustalana w zależności od ciężkości stanu dziecka, ryzyka powikłań i warunków społecznych rodziny. Podczas aktywnego etapu choroby w obecności gorączki i bólu odpoczynek w łóżku jest przepisywany na 5-7 dni. W przypadku zapalenia pęcherza i bezobjawowej bakteriurii hospitalizacja zwykle nie jest wymagana. W tym okresie stosuje się tabelę Mon Pevznera nr 5: bez ograniczenia soli, ale przy zwiększonym reżimie picia jest o 50% wyższy niż norma wieku. Ilość soli i płynu jest ograniczona tylko w przypadku upośledzenia czynności nerek. Zaleca się naprzemienną żywność białkową i roślinną. Wyłączone są produkty zawierające substancje ekstrakcyjne i olejki eteryczne, smażone, pikantne, tłuste potrawy. Zidentyfikowane zaburzenia metaboliczne wymagają specjalnych diet korygujących.

Leczenie farmakologiczne IMS obejmuje leki przeciwbakteryjne, przeciwzapalne odczulające i przeciwutleniające.

Prowadzenie antybiotykoterapii opiera się na następujących zasadach:

Terapia PN obejmuje kilka etapów: etap tłumienia aktywnego procesu drobnoustrojowo-zapalnego z zastosowaniem podejścia etiologicznego, etap leczenia patogenetycznego na tle ustępowania procesu przy użyciu ochrony antyoksydacyjnej i immunokorekcji, etap leczenia przeciw nawrotom. Leczenie ostrej PN z reguły ogranicza się do pierwszych dwóch etapów; w przewlekłym uwzględniono wszystkie trzy etapy leczenia.

Wybierając leki przeciwbakteryjne, należy wziąć pod uwagę następujące wymagania: lek musi być aktywny wobec najczęstszych patogenów infekcji układu moczowego, nie być nefrotoksyczny, tworzyć wysokie stężenia w ognisku zapalnym (w moczu, śródmiąższu), mieć głównie działanie bakteriobójcze, mieć aktywność przy wartościach pH mocz pacjenta (tabela 4); przy połączeniu kilku leków należy obserwować synergię.

Czas trwania antybiotykoterapii powinien być optymalny, zapewniając całkowite zahamowanie aktywności patogenu; zwykle w szpitalu około 3-4 tygodni ze zmianą antybiotyku co 7-10 dni (lub zamiennik na uroseptic).

Początkowa antybiotykoterapia jest przepisywana empirycznie, w oparciu o najbardziej prawdopodobne czynniki wywołujące infekcję. W przypadku braku efektu klinicznego i laboratoryjnego po 2-3 dniach należy zmienić antybiotyk. W przypadku wyraźnego ciężkiego i umiarkowanego przebiegu PN leki podaje się głównie pozajelitowo (dożylnie lub domięśniowo) w warunkach szpitalnych. W przypadku łagodnego i w niektórych przypadkach umiarkowanego przebiegu PN leczenie szpitalne nie jest wymagane, antybiotyki podaje się doustnie, przebieg leczenia trwa od 14 do 20 dni.

Niektóre antybiotyki stosowane w rozpoczynaniu leczenia PN:

- Amoksycylina i kwas klawulanowy:

- Augmentin - 25-50 mg / kg / dzień, doustnie - 10-14 dni;

- Amoxiclav - 20–40 mc / kg / dzień, doustnie - 10–14 dni.

- Cefuroksym (Zinacef, Ketocef, Cefurabol), cefamandol (Mandol, Cefamabol) - 80-160 mg / kg / dzień, iv, iv - 4 razy dziennie - 7-10 dni.

- Cefotoksym (Klaforan, Klafobrin), ceftazydym (Fortum, Wicef), ceftizoksym (epokelina) - 75-200 mg / kg / dzień, iv, v / m - 3-4 razy dziennie - 7-10 dni;

- Cefoperazon (Cefobid, Cefoperabol), ceftriakson (Rocefin, Ceftriabol) - 50-100 mg / kg / dzień, iv, v / m - 2 razy dziennie - 7-10 dni.

- Gentamycyna (garamycyna, siarczan Gentami-tsina) - 3,0–7,5 mg / kg / dzień, v / m, iv - 3 razy dziennie - 5–7 dni;

- Amikacyna (Amicyna, Lycacyna) - 15-30 mg / kg / dzień, i / m, i / v - 2 razy dziennie - 5-7 dni.

W okresie zanikania aktywności PN leki przeciwbakteryjne podaje się głównie doustnie, natomiast „terapia etapowa” jest możliwa, gdy ten sam lek jest podawany doustnie, który był podawany pozajelitowo, lub lek z tej samej grupy.

Najczęściej używane w tym okresie:

- Amoksycylina i kwas klawulanowy (Augmentin, Amoxiclav).

- Cefaclor (Ceclor, Wercef) - 20–40 mg / kg / dzień.

- Ceftibuten (Zedex) - 9 mg / kg / dzień, jeden raz.

- Nitrofurantoina (furadonina) - 5-7 mg / kg / dzień.

- Kwas nalidyksowy (Negram, Nevigramon) - 60 mg / kg / dzień;

- Kwas pipemidowy (Palin, Pimedel) - 0,4-0,8 g / dzień;

- Nitroxoline (5-NOC, 5-Nitroks) - 10 mg / kg / dzień.

W ciężkim przebiegu septycznym stosuje się skojarzenia drobnoustrojów, oporność mikroflory na antybiotyki, po ekspozycji na mikroorganizmy wewnątrzkomórkowe, a także w celu rozszerzenia spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego w przypadku braku wyników siewu, stosuje się skojarzone leczenie przeciwbakteryjne. W tym przypadku antybiotyki bakteriobójcze z bakteriobójczymi, bakteriostatycznymi z bakteriostatycznymi antybiotykami są łączone. Niektóre antybiotyki działają bakteriobójczo na niektóre mikroorganizmy, a bakteriostatycznie na inne.

Środki bakteriobójcze obejmują: penicyliny, cefalosporyny, aminoglikozydy, polimyksyny itp. Te bakteriostatyczne obejmują makrolidy, tetracykliny, chloramfenikol, linkomycynę i inne. Wzmacniają się wzajemnie (synergetyki): penicyliny i aminoglikozydy; cefalosporyny i penicyliny; cefalosporyny i aminoglikozydy. Są antagonistami: penicyliny i chloramfenikol; penicyliny i tetracykliny; makrolidy.

Z punktu widzenia nefrotoksyczności erytromycyna, penicylina i cefalosporyny są nietoksyczne lub mało toksyczne; gentamycyna, tetracyklina i inne są umiarkowanie toksyczne; kanamycyna, monomycyna, polimyksyna itp. mają wyraźną nefrotoksyczność..

Czynnikami ryzyka nefrotoksyczności aminoglikozydów są: czas stosowania dłuższy niż 11 dni, maksymalne stężenie powyżej 10 μg / ml, połączenie z cefalosporynami, choroby wątroby, wysoki poziom kreatyniny. Po zakończeniu antybiotykoterapii leczenie należy kontynuować uroantiseptykami.

Preparaty kwasu naloksydowego (Nevigramon, Negram) są przepisywane dzieciom w wieku powyżej 2 lat. Te środki są bakteriostatami lub środkami bakteriobójczymi w zależności od dawki w odniesieniu do flory Gram-ujemnej. Nie można ich przepisać jednocześnie z nitrofuranami, które mają działanie antagonistyczne. Przebieg leczenia wynosi 7-10 dni.

Gramuryna, pochodna kwasu oksolinowego, ma szerokie spektrum działania na mikroorganizmy Gram-ujemne i Gram-dodatnie. Jest stosowany u dzieci w wieku 2 lat i starszych z kursem 7-10 dni. Kwas pipemidowy (Palin, Pimidel) ma wpływ na większość bakterii Gram-ujemnych i na gronkowce. Jest wyznaczany przez krótki kurs (3–7 dni). Nitroksolina (5-NOC) i nitrofurany są lekami o szerokim działaniu bakteriobójczym. Lekiem rezerwowym jest ofloksacyna (Tarivid, Zanocin). Ma szerokie spektrum działania, w tym na florę wewnątrzkomórkową. Dzieci są przepisywane tylko wtedy, gdy inne uroseptics są nieskuteczne. Zastosowanie Biseptolum jest możliwe tylko jako środek przeciw nawrotom w utajonym przebiegu PN i przy braku niedrożności w narządach moczowych.

We wczesnych dniach choroby, na tle zwiększonego obciążenia wodą, stosuje się szybko działające leki moczopędne (Furosemid, Veroshpiron), które przyczyniają się do zwiększonego przepływu nerkowego krwi, eliminują mikroorganizmy i produkty zapalne oraz zmniejszają obrzęk tkanki śródmiąższowej nerek. Skład i objętość terapii infuzyjnej zależą od ciężkości zespołu zatrucia, stanu pacjenta, wskaźników hemostazy, diurezy i innych funkcji nerek.

Etap terapii patogenetycznej rozpoczyna się, gdy proces drobnoustrojowo-zapalny ustępuje wobec leków przeciwbakteryjnych. Średnio występuje to w 5-7 dniu od początku choroby. Terapia patogenetyczna obejmuje terapię przeciwzapalną, przeciwutleniającą, immunokorekcyjną i przeciwmiażdżycową..

Połączenie z lekami przeciwzapalnymi stosuje się w celu stłumienia aktywności zapalnej i wzmocnienia efektu antybiotykoterapii. Zaleca się przyjmowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych - Ortophen, Voltaren, Surgam. Przebieg leczenia wynosi 10-14 dni. Stosowanie indometacyny w praktyce pediatrycznej nie jest zalecane z powodu możliwego pogorszenia dopływu krwi do nerek, zmniejszonej filtracji kłębuszkowej, zatrzymywania wody i elektrolitów, martwicy brodawki nerkowej.

Środki przeciwwrażliwe (Tavegil, Suprastin, Claritin itp.) Są przepisywane w przypadku ostrej lub przewlekłej PN, aby zatrzymać składnik alergiczny procesu zakaźnego, a także wraz z rozwojem uczulenia pacjenta na antygeny bakteryjne..

Kompleks terapii PN obejmuje leki o działaniu przeciwutleniającym i przeciwrodnikowym: octan tokoferolu (1-2 mg / kg / dzień przez 4 tygodnie), unithiol (0,1 mg / kg / dzień IM raz, przez 7-10 dni ), Beta-karoten (1 kropla na rok życia 1 raz dziennie przez 4 tygodnie) i inne. Z leków poprawiających mikrokrążenie nerek przepisano: Trental, Cinnarizine, Eufillin.

Terapia przeciw nawrotom PN obejmuje długotrwałe leczenie lekami przeciwbakteryjnymi w małych dawkach i zwykle odbywa się w warunkach ambulatoryjnych. W tym celu stosują: Furagin w dawce 6–8 mg / kg przez 2 tygodnie, a następnie, przy normalnej analizie moczu, przechodzą do dawek 1 / 2–1 / 3 przez 4–8 tygodni; wyznaczenie jednego z preparatów kwasu pipemidowego, nalidyksowego lub 8-hydroksychinoliny na 10 dni każdego miesiąca w normalnych dawkach przez 3-4 miesiące.

Leczenie zapalenia pęcherza moczowego

Leczenie zapalenia pęcherza obejmuje skutki ogólne i lokalne. Terapia powinna mieć na celu normalizację zaburzeń oddawania moczu, wyeliminowanie patogenu i stanu zapalnego, wyeliminowanie zespołu bólowego. W ostrym stadium choroby zaleca się leżenie w łóżku do momentu ustąpienia zjawisk dysurycznych. Pokazane jest ogólne ocieplenie pacjenta. Suche ciepło jest doprowadzane do obszaru pęcherza.

Terapia dietetyczna obejmuje łagodny reżim, z wyjątkiem pikantnych, pikantnych potraw, przypraw i substancji ekstrakcyjnych. Wskazane są produkty mleczne i roślinne, owoce promujące alkalizację moczu. Zaleca się picie dużej ilości płynów (lekko alkaliczne wody mineralne, napoje owocowe, słabo skoncentrowane kompoty) po ustąpieniu zespołu bólowego. Wzrost diurezy zmniejsza drażniące działanie moczu na stan zapalny błony śluzowej i pomaga wypłukać produkty zapalenia z pęcherza. Przyjmowanie wody mineralnej (Slavyanovskaya, Smirnovskaya, Essentuki) w ilości 2-3 ml / kg na 1 godzinę przed posiłkiem ma słabe działanie przeciwzapalne i przeciwskurczowe, zmienia pH moczu. Leczenie farmakologiczne zapalenia pęcherza moczowego obejmuje stosowanie środków przeciwskurczowych, uroseptycznych i przeciwbakteryjnych. Z bólem wskazane jest stosowanie związanych z wiekiem dawek No-shpa, Papaverine, Belladona, Baralgin.

W ostrym nieskomplikowanym zapaleniu pęcherza zaleca się stosowanie doustnych środków przeciwdrobnoustrojowych, wydalanych głównie przez nerki i tworzących maksymalne stężenie w pęcherzu. Lekami wyjściowymi do leczenia ostrego niepowikłanego zapalenia pęcherza moczowego mogą być „chronione” penicyliny na bazie amoksycyliny z kwasem klawulanowym. Alternatywnie można stosować doustne cefalosporyny 2–3 pokoleń. Podczas identyfikowania atypowej flory stosuje się makrolidy, grzyby stosuje się jako leki przeciwgrzybicze..

Minimalny przebieg leczenia wynosi 7 dni. W przypadku braku warunków sanitarnych moczu na tle antybiotykoterapii wymagane jest dodatkowe badanie dziecka. Terapia uroseptyczna obejmuje stosowanie leków z serii nitrofuranu (Furagin), niefluorowanych chinolonów (preparaty kwasu nalidyksowego i pipemidowego, pochodne 8-hydroksychinoliny).

W ostatnich latach fosfomycyna (monural), która jest przyjmowana raz i ma szerokie spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego, była szeroko stosowana w leczeniu zapalenia pęcherza moczowego. W ostrym okresie choroby fitoterapię wykonuje się ze skutkami przeciwdrobnoustrojowymi, opalającymi, regenerującymi i przeciwzapalnymi. Jako środek przeciwzapalny stosuje się liść i owoce borówki brusznicy, kory dębu, dziurawca zwyczajnego, nagietka, pokrzywy, podbiału, babki, rumianku, jagód itp. Jęczmień, pokrzywa, liść borówki mają działanie regenerujące..

Terapia przeciwbakteryjna przewlekłego zapalenia pęcherza moczowego jest prowadzona przez długi czas i często łączy się ją z miejscowym leczeniem w postaci wkroplenia pęcherza. W przypadku nieżytowego zapalenia pęcherza moczowego stosuje się wodny roztwór furacyliny, rokitnika zwyczajnego i olejku z dzikiej róży, emulsję synthomycyny. W przypadku krwotocznego zapalenia pęcherza stosuje się wkraplanie antybiotyków i uroseptyków. W leczeniu postaci pęcherzowych i granulowanych stosuje się roztwory Collargol i azotanu srebra. Czas trwania kursu wynosi 8-10 procedur o objętości 15-20 ml, z nieżytowym zapaleniem pęcherza moczowego, wymagane są 1-2 kursy wkraplania, z ziarnistym i pęcherzowym zapaleniem pęcherza moczowego - 2-3 kursy, przerwa między kursami wynosi 3 miesiące.

Przy częstych nawrotach możliwe jest stosowanie leków immunomodulujących. Można zastosować wkraplanie środkaobójczego (produktu życiowej aktywności niepatogennego paciorkowca), który ma również działanie bakteriobójcze. Zabójstwo zwiększa sIgA w błonie śluzowej pęcherza.

Jako fizjoterapię stosuje się elektroforezę, prądy częstotliwości ponaddźwiękowych, pole elektryczne o ultrawysokiej częstotliwości, aplikacje Ozokerite lub parafiny. Zaleca się powtarzanie leczenia fizjoterapeutycznego co 3-4 miesiące..

Taktyki postępowania u dzieci z bezobjawową bakteriurią

Decyzja o zastosowaniu antybiotykoterapii w przypadku bezobjawowej bakteriurii jest zawsze trudna dla lekarza. Z jednej strony brak kliniki i wyraźny zespół moczowy nie uzasadniają stosowania 7-dniowego cyklu antybiotyków i uroseptycznych ze względu na możliwe działania niepożądane. Ponadto lekarz często musi przezwyciężyć uprzedzenia rodziców wobec stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Z drugiej strony, krótsze kursy są nieskuteczne, ponieważ skracają jedynie okres bakteriurii, tworząc „wyobrażone samopoczucie” i nie zapobiegają rozwojowi klinicznych objawów choroby. Ponadto krótkie kursy antybiotyków przyczyniają się do powstawania opornych szczepów bakterii. W większości przypadków bezobjawowa bakteriuria nie wymaga leczenia. Taki pacjent wymaga dalszego badania i diagnozy.

Terapia antybakteryjna jest konieczna w następujących sytuacjach: